Όταν ο Ιησούς δίδαξε την Επί του Όρους Ομιλία, υπενθύμισε στους ανθρώπους τι ίσχυε υπό τον νόμο του Μωυσή: «Mάτι αντί για μάτι, και δόντι αντί για δόντι» (βλ. Κατά Ματθαίον 5:38). Στη συνέχεια δίδαξε τον ανώτερο νόμο της συγχώρησης, να στρέφετε το άλλο μάγουλο και «να αγαπάτε τούς εχθρούς σας» (βλ. Κατά Ματθαίον 5:39-44).

Η προσκόλληση στα πληγωμένα αισθήματά μας είναι μία συνεχής υπενθύμιση που μας ταράζει. Οι ανεπίλυτες συγκρούσεις καταλαμβάνουν πολύ χώρο στον νου μας. Χάνουμε τον ύπνο μας για αυτές και, αν δεν είμαστε προσεκτικοί, μπορούμε να τους επιτρέψουμε να βλάψουν και τις άλλες σχέσεις μας.

Η άρνηση της συγχώρησης εξαντλεί την ενέργειά μας, που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί καλύτερα για να υπηρετήσει άλλους και να εμπλουτίσει τη ζωή μας. Το Βιβλίο του Μόρμον διδάσκει ότι «οι άνθρωποι υπάρχουν για να μπορέσουν να έχουν αγαλλίαση» (βλ. Νεφί Β΄ 2:25). Πώς μπορούμε να έχουμε χαρά, όταν εστιάζουμε σε συναισθήματα θυμού, μνησικακίας, πικρίας και εκδίκησης;

Όταν επιλέγουμε να συγχωρούμε, επιτρέπουμε στο Άγιο Πνεύμα να εισέλθει στην καρδιά μας. Η ευτυχία είναι μία επιλογή. Δεν εξαρτάται από τις ενέργειες των άλλων ή από την αποκατάσταση της δικαιοσύνης. Η συγχώρηση μας ελευθερώνει.

Να συγχωρείς κάποιον είναι πιο εύκολο να το λες παρά να το κάνεις, ειδικά αν το αδίκημα είναι σοβαρό. Μερικές φορές, η συγχώρηση μοιάζει αδύνατη. Όμως αν βασιζόμαστε στον Σωτήρα και προσευχόμαστε για δύναμη να συγχωρούμε, ο Ιησούς θα μας βοηθήσει. Ο Πρεσβύτερος Κέβιν Ρ. Ντάνκαν, ένας ηγέτης της Εκκλησίας, είπε: «Ακόμα κι αν γίναμε θύμα μία φορά, δεν χρειάζεται να γίνουμε θύμα δύο φορές κουβαλώντας το βάρος του μίσους, της πικρίας, του πόνου, [και] της μνησικακίας» («Το βάλσαμο της συγχωρήσεως», Ensign ή Λιαχόνα, Μάιος 2016, 33).

Άπαξ και συγχωρήσετε κάποιον, μπορεί να χρειαστεί πολύς χρόνος για να τον εμπιστευθείτε ξανά. Είναι εντάξει. Για παράδειγμα, θα μπορούσατε να συγχωρήσετε κάποιον που σας έκλεψε, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα αφήνετε την πόρτα ξεκλείδωτη. Ομοίως, κάποιος που είχε μία σχέση κακοποίησης μπορεί να συγχωρήσει τον θύτη χωρίς να ξαναρχίσει αυτή τη σχέση. Θα πρέπει να τους συγχωρούμε όλους. Αλλά χρησιμοποιήστε σύνεση πριν να αποφασίσετε να εμπιστευτείτε ξανά κάποιον.

Όταν δυσκολευόμαστε να συγχωρήσουμε, μπορούμε να δούμε το παράδειγμα του Ιησού Χριστού. Ακόμη και όταν κρεμόταν στον σταυρό με τα καρφιά στα χέρια και τα πόδια Του, φώναξε στον Θεό: «Πατέρα, συγχώρεσέ τους· επειδή, δεν ξέρουν τι κάνουν» (Κατά Λουκάν 23:34). Μπορεί να μην έχουμε την ικανότητα να συγχωρούμε από μόνοι μας, αλλά ο Ιησούς υπέφερε για τους «πόνους και [τα] βάσανά» μας (βλ. Άλμα 7:11), έτσι ώστε να ξέρει πώς να μας βοηθήσει. Μέσω της χάριτός Του, μπορούμε όχι μόνο να συγχωρηθούμε, αλλά μπορούμε επίσης να βρούμε τη δύναμη να συγχωρούμε άλλους.